SEASON 2: THE SHADOW WAR (දෙවන අදියර: සෙවනැලි යුද්ධය) අනුපිළිවෙල: EPISODE 17 - "HEART OF IRON" (යකඩ හදවත)

 SEASON 2: THE SHADOW WAR (දෙවන අදියර: සෙවනැලි යුද්ධය)

අනුපිළිවෙල: EPISODE 17 - "HEART OF IRON" (යකඩ හදවත)

ස්ථානය: ගෝල්ඩන් ස්පයර් - රහස් ගුවන් අංගනය (Secret Hangar)

වේලාව: පෘථිවි වේලාවෙන් උදෑසන 09:00

මහාචාර්ය රාවණා කණ්ඩායම කැටුව භූගත අංගනයක් වෙත ගියේය.

"අපිට අසුරයන්ගේ මව් යානයට යන්න නම්, සාමාන්‍ය රොකට් එකක් හරියන්නේ නෑ," රාවණා අංගනයේ විදුලි පහන් දැල්වුවේය. "අපිට ඕනේ හොරෙන් රිංගන්න පුළුවන් දෙයක්."

එහි තිබුණේ ඉතා කුඩා, පැතලි, කළු පැහැති යානයකි. එය හරියට කළු ගලකින් කැපූ ඊතලයක් වැනි ය.

"මේක තමයි **'ෆැන්ටම්' (The Phantom).**"

"කෝ ගරුඩා?" යකා (Yaka) වටපිට බැලුවේය. "එයා නැතුව අපිට මේක පදින්න බෑ."

"මම මෙතන කමාන්ඩර්!"

අංගනයේ පිටුපස දොරටුවෙන් **ගරුඩා (Garuda)** දුවගෙන ආවේය. ඔහුගේ නියමු ඇඳුම පුරාම අළු පැහැති සඳේ දූවිලි (Moon Dust) තවමත් තිබුණි. ඔහු හති දමමින් සිටියේය.

"සමාවෙන්න පරක්කු වුණාට. මම අර අපි ආපු 'විමාන-X' යානය ඈත ආවාටයක් අස්සේ හංගලා, ඒක ආරක්ෂා කර කර හිටියේ. අසුර ඩ්‍රෝන යානා වගයක් ඒ පැත්තේ කැරකුණා. මම උන්ව මග ඇරලා එද්දී ටිකක් වෙලා ගියා."

"හොඳයි," යකා හිස සැලුවේය. "උඹේ ඒ රාජකාරිය ඉවරයි. දැන් මේක බලපන්."

ගරුඩා ෆැන්ටම් යානය දෙස බැලුවේය. ඔහුගේ ඇස් උඩ ගියේය. පහුගිය පැය ගාණම පරණ යානයක් මුර කර කර හිටපු ගරුඩාට, මේ අලුත් යානය දැක්කම ඉවසිල්ලක් නැති විය.

"මේක... මේක පිස්සු හැදෙනවනේ ප්‍රොෆෙසර්," ගරුඩා දුව ගොස් නියමු කුටියට එබී බැලුවේය. ඔහු තමන්ගේ ඔළුවේ පිටුපස ඇති 'නියුරල් ජැක්' (Neural Jack) එකේ වයර් එක අතට ගත්තේය. "මේකේ සිස්ටම් එක හරියට ජීවමාන මොළයක් වගේ."

"පරිස්සමෙන් ගරුඩා," රාවණා අනතුරු ඇඟවීය. "මේකේ 'ස්ටෙල්ත්' (Stealth) තාක්ෂණය තියෙනවා. මේක පදින්න ඕනේ තමන්ගේ හුස්ම ගන්න වේගෙට."

ගරුඩා නියමු අසුනේ වාඩි වී ජැක් එක සම්බන්ධ කරගත්තේය. ඔහුගේ ඇස් සුදු පැහැයෙන් දිලිසුණි.

"බය වෙන්න එපා. මට හුස්ම ගන්නවට වඩා ලේසියි පියාඹන එක."

ගරුඩා යානය පණ ගන්වද්දී, අනිත් අය ආයුධ පරීක්ෂා කරමින් සිටියහ.

නමුත් කාමරයේ අඳුරු කොනක, **ටස්කර් (Tusker)** තනිවම බිම වාඩි වී සිටියේය.

සාමාන්‍යයෙන් කටකාර, සැහැල්ලුවෙන් ඉන්න ටස්කර් අද නිහඬය. ඔහු තමන්ගේ යෝධ යකඩ අත දිග හැරගෙන, ඒ අතේ තියෙන පුංචි දෙයක් දිහා බලාගෙන හිටියා.

දිවියා (Diviya) හෙමින් ටස්කර් ළඟට ගියේය.

"මොකද සීයේ? බය වෙලාද?" දිවියා විහිළුවක් කළේය. "ගරුඩා අයියා නම් ෆෝම් වෙලා ඉන්නේ."

ටස්කර් උත්තර දුන්නේ නෑ. ඔහු අතේ තිබුණු දේ ඉක්මනින් හංගන්න හැදුවා. ඒත් දිවියා ඒක දැක්කා.

ඒක පරණ, මැකී ගිය පොඩි ඡායාරූපයක්. ඒකේ හිටියේ හිනාවෙලා ඉන්න ලස්සන පුංචි කෙලි පොඩ්ඩක්. ඇගේ අතේ ටෙඩි බෙයාර් කෙනෙක් හිටියා.

"කවුද ඒ?" දිවියාගේ කටහඬ බාල වුණා. "ඔයාගේ... දුවද?"

ටස්කර් දීර්ඝ සුසුමක් හෙළුවේය. ඒක යන්ත්‍රයක හඬක් වගේ ඇසුණා.

"එයාගේ නම **සමාධි**," ටස්කර්ගේ රොබෝ ඇස්වල එළිය ටිකක් අඩු වුණා. "අවුරුදු 15කට කලින්... 2080 යුද්ධෙදි... කොළඹට බෝම්බ දාද්දි අපි හිටියේ ගෙදර."

ටස්කර් තමන්ගේ පපුවේ තියෙන යකඩ තහඩුවට තට්ටු කළේය.

"එදා මම සාමාන්‍ය මිනිහෙක් දිවියා. මගේ නම **භානු**. සාමාන්‍ය තාත්තා කෙනෙක්. ගෙදර වහල කඩාගෙන වැටෙද්දී... මම මගේ මුළු හයිය දාලා ඒ කොන්ක්‍රීට් එක උස්සන්න හැදුවා. මට ඕන වුණේ මගේ දුවව එළියට ගන්න."

ටස්කර්ගේ අත වෙව්ලන්න ගත්තා.

"ඒත්... මට බැරි වුණා. මගේ මනුස්ස අත්වලට ඒ හයිය තිබුණේ නෑ. මම ඇස් පනාපිටම දැක්කා මගේ දුව... එයා හුස්ම හිරවෙලා..."

ටස්කර් මොහොතක් නිහඬ වුණා. දිවියාට කියන්න වචන තිබුණේ නෑ.

"එදා ඉඳන් මම දිවුරුවා ආයේ කවදාවත් මම 'දුර්වල' වෙන්නේ නෑ කියලා. මම මේ යකඩ ඇඟ හදාගත්තේ ආසාවට නෙවෙයි කොල්ලෝ... මම මේක හදාගත්තේ ආයේ කවදාවත් මගේ ඇස් ඉස්සරහා මම ආදරේ කරන කෙනෙක් මැරෙනවා බලන් ඉන්න බැරි නිසා. 'භානු' මැරුණා දිවියා... ඉතුරු වුණේ මේ යකඩයා ටස්කර් විතරයි."

ටස්කර් නැගිටලා දිවියාගේ කරට යකඩ අතක් තිබ්බා.

"උඹලා තමයි දැන් මගේ ළමයි. අද මම මැරුණත් කමක් නෑ... මම උඹලා කාටවත් මැරෙන්න දෙන්නේ නෑ."

දිවියාගේ ඇස්වලට කඳුළු ආවා. ඔහු කවදාවත් හිතුවේ නෑ මේ යකඩ යෝධයා ඇතුලේ මෙච්චර දුකක් හැංගිලා තියෙනවා කියලා.

"අපි කවුරුත් මැරෙන්නේ නෑ භානු අයියේ," දිවියා ටස්කර්ගේ අත තදින් අල්ලගත්තා. "අපි සමාධි වෙනුවෙනුත් එක්ක අද සටන් කරමු."

"කට්ටිය නැගගන්න! එන්ජින් රෙඩි!" නියමු කුටියේ සිට ගරුඩා කෑගැසුවේය. "අපි යනවා අසුරයෝ හොයාගෙන!"

යකා (Yaka) ටස්කර් සහ දිවියා දෙස බැලුවේය. ඔවුන් අතර ඇති වූ සංවාදය ඔහුට ඇසුණේ නැතත්, ඔවුන්ගේ බැල්ම වෙනස් වී ඇති බව ඔහුට තේරුණි.

"නගින්න!" 

ටස්කර් , ස්පෙක්ට්‍රා, නාග සහ යකා ෆැන්ටම් යානයට ගොඩවුණා.

දිවියා (Diviya) යානයේ ඉණිමග උඩට නැගලා ආපහු හැරිලා බැලුවා. කිරා (Kira) තාමත් බිම, අත් දෙක බැඳගෙන බලාගෙන හිටියා.

"කිරා? මොකද බලන් ඉන්නේ? නගින්න, අපි පරක්කු වෙනවා!" දිවියා කෑගැසුවා.

කිරා හිස දෙපසට වැනුවා. ඇගේ මුහුණේ තිබුණේ දුකක් මුසු හිනාවක්.

"මම එන්නේ නෑ දිවියා."

දිවියාගේ ඇස් ලොකු වුණා. ඔහු ආපහු ඉණිමග දිගේ පහළට බැස්සා.

"මොකක්? පිස්සුද? අපි යන්නේ ලොකුම සටනට. ඔයා නැතුව කොහොමද?"

"ඒක තමයි හේතුව පොඩි එකා," කිරා තමන්ගේ රොබෝ අතින් අංගනයේ දොරටුව දෙස පෙන්නුවා. "ඔයාලා උඩ ගිහින් ලොකු සටන කරද්දි, කවුරුහරි ඕනේ මෙහෙ ඉන්න මිනිස්සුන්ව බලාගන්න. අසුරයෝ අනිවාර්යයෙන්ම කොලනි එකට පහර දෙනවා. මගේ 'කැරැල්ල' (Resistance) තාම දුර්වලයි. උන්ට නායකයෙක් ඕනේ."

දිවියා නිහඬ වුණා. කිරා කියන දේ ඇත්ත බව ඔහුට තේරුණා. ඒත් ඔහුට එයාව දාලා යන්න හිතුනේ නෑ.

"එතකොට... අර කෝපි එක?" දිවියා බිම බලාගෙන ඇසුවා. "අපි ප්ලෑන් කරපු ඩේට් එක?"

කිරා හිනා වෙලා දිවියා ළඟටම ආවා. ඇය තමන්ගේ යකඩ අතින් නෙවෙයි, ඇගේ සැබෑ මනුෂ්‍ය අතින් දිවියාගේ කම්මුල හෙමින් අතගෑවා. ඒ ස්පර්ශය හරිම උණුසුම්.

"උඹලා දිනලා වරෙන්," කිරා රහසින් කිව්වා. "උඹ ආපහු ආවොත්... මම පොරොන්දු වෙනවා, ලූනා කොලනි එකේ තියෙන හොඳම කෝපි එක මම උඹට හදලා දෙනවා."

කිරා ඇඟිලි තුඩු වලින් ඉස්සිලා, දිවියාගේ නළලට කෙටි හාදුවක් දුන්නා.

"මැරෙන්න එපා ස්පීඩ්ස්ටර් (Speedster). මම බලන් ඉන්නවා."

දිවියාගේ මූණ රතු වුණා. ඒත් එක්කම එයාගේ හිතට අමුතු හයියක් ආවා.

"මම එනවා," දිවියා කිරාගේ අත තදින් මිරිකුවා. "මම අනිවාර්යයෙන්ම එනවා. කෝපි එක රත් කරලා තියන්න."

දිවියා ආපහු හැරිලා එක පිම්මට යානය ඇතුළට දිව්වා. ඔහු ආසන පටිය දාගත්තේ කිරා දිහා බලාගෙනමයි. යානයේ දොර වැසෙනකම්ම කිරා අත වනමින් බලාගෙන හිටියා.

"කමාන්ඩර්, අපි යමු," දිවියාගේ කටහඬ දැන් වෙනස්. එහි තිබුණේ අධිෂ්ඨානයක් සහ පරිණිත බවක්. "අපි මේක දිනලා ඉක්මනට එන්න ඕන, හඳේ ඉඳන් කරන්න වැඩක් තියෙනවා."

**වූෂ්...**

යානය ශබ්දයක් නැතුවම හඳේ මතුපිටින් ඉහළට එසවුණා. තත්පරයකින් එය අදෘශ්‍යමාන (Stealth Mode) වුණා.

"අපි ඇතුල් වෙනවා," ගරුඩාගේ දෑත් පාලන පුවරුව මත පියාසර කළා. "අසුරයන්ගේ නැව් සමූහය කිලෝමීටර් 100ක් ඉස්සරහින්."

කවුළුවෙන් පෙනුණේ ත්‍රාසජනක දසුනක්. අභ්‍යවකාශය පුරාම පැතිරී තිබුණේ යෝධ කළු නැව්.

"අපිට යන්න තියෙන්නේ අර මැද තියෙන ලොකුම නැවට. 'ද මදර්-ෂිප්' (The Mothership)."

"ඒක වටේට ආරක්ෂක වළලු තුනක් තියෙනවා," ස්පෙක්ට්‍රා අනතුරු ඇඟවූවා.

"බය වෙන්න එපා," ගරුඩා විශ්වාසයෙන් සිනාසුණේය. "මගේ අතේ තියෙන්නේ ෆැන්ටම් එකක්. මම මේක අරන් යන්නේ මදුරුවෙක් යවනවා වගේ."

යානය සෙමින්, ඉතාම සෙමින් සතුරන්ගේ නැව් අතරින් රිංගාගෙන ගොස්, අසුරයන්ගේ ගොඩබෑමේ අංගනයට (Landing Bay) ගොඩ බැස්සේය.

යානයේ දොර ඇරුණා.

"රක්ෂා කණ්ඩායම... පහර දෙන්න!"

**(මතු සම්බන්ධයි...)**